پرتو ( 1343 - 1300 ) ميرزا ابراهيم دبير ، متخلص به پرتو ، فرزند عبد الرزاق ، در سال 1300 هجرى شمسى در شهر همدان قدم به عرصهء حيات گذاشت . در كودكى به مكتب رفت و خواندن و نوشتن آموخت ، همين‌كه به نوجوانى رسيد براى تحصيل كار و گذران معيشت پيشهء قصابى را برگزيد و تا آخر عمر در اين حرفه باقى ماند و سرانجام در سال 1343 در يك سانحهء اتومبيل بدرود حيات گفت . ابراهيم دبير ، در دوران عمر با سختيها و دشواريهاى زندگى دست‌وپنجه نرم كرد ، چون داراى طبعى روان و ذوق و قريحتى تابناك بود ، در چهل‌سالگى آغاز شاعرى كرد و درعين‌حال با اهل شعر و ادب درآميخت و به محافل و مجالس اهل ادب روى آورد و از محضر ارباب معرفت و شعر كسب فيض كرد و از اين رهگذر براى خود توشه برگرفت و مايه اندوخت . پرتو با اينكه از علم و دانش بهره‌اى نداشت و حرفه‌اش نيز با لطافت طبع و ظرافت بيان سازگار نبود ، با اين وصف شاعرى لطيف طبع و خوش‌ذوق و شيرين‌بيان بود ؛ سخنش سليس ، و طبعش روان و دلنشين بود و آن‌چنان شعر مىگفت كه گويى حرف مىزند ، هيچ‌گاه در شعرش تكلف و سنگينى ديده نمىشود . در شرح‌حالى كه براى خود به نظم درآورده ، طى قصيده‌اى مىگويد : به هر گلشن شتابانم پى گلهاى جاويدان * كه شور انقلاب كشور تن را شوم پويا چه مىخواهد دل از من پى به اسرارش نمىبردم * بُدم جوياى آن گوهر چو غواصىّ كه در دريا